ГалоўнаяНавіныНавіны бібліятэк
У пачатку быў Полацк: да 1150-годдзя горада
На шырокі абсяг

Каліноўскі без… “крылаў”?

Каліноўскі без… “крылаў”?
Іншыя навіны

Рэспубліканскі тэатр юнага гледача прадставіў першую ў новым годзе прэм'еру – спектакль “Майго юнацтва крылы” паводле драматычнай паэмы Аркадзя Куляшова “Хамуціус”.


На сцэне перад гледачом паўстаў вобраз Кастуся Каліноўскага.

Як ні дзіўна, постаць Каліноўскага, знакавая для беларускай гісторыі і станаўлення нацыянальнай самасвядомасці, у айчыннай драматургіі закраналася не часта: скажам, у 1920-я гады, калі ў БДТ-1 пастаноўкай п'есы “Кастусь Каліноўскі” драматург і рэжысёр Еўсцігней Міровіч звяртаўся да нацыянальнай гісторыі, ды ў 70-я, калі да гэтай фігуры звярнуўся Уладзімір Караткевіч, пасля чаго ўзнік знакаміты спектакль “Кастусь Каліноўскі” ў Коласаўскім тэатры. У параўнанні нават з “распіяранай” гісторыяй кахання Барбары Радзівіл гэта – недаравальна мала.

Сталічны Тэатр юнага гледача вырашыў не абмінаць увагай такую магутную постаць, якая, можна сказаць смела, здольная была б стаць для сённяшніх падлеткаў, па меншай меры, прыкладам таго, як характар чалавека і яго мэтанакіраванасць здольныя фарміраваць асобу. І цалкам зразумела, што рэжысёрскі выбар Уладзіміра Савіцкага спыніўся не на дэтэктыўна-рэвалюцыйнай п'есе Еўсцігнея Міровіча і не на рамантычнай прытчы Уладзіміра Караткевіча, а – на драматычнай паэме “Хамуціус” Аркадзя Куляшова. У ёй Каліноўскі, якога мы бачым у апошнюю перад пакараннем ноч, паўстае перад намі не столькі барацьбітом, колькі мысліўцам. Ён асэнсоўвае сваё папярэдняе жыццё, уласныя ідэалы і перакананні, тройчы праходзіць праз спакусу застацца жывым узамен на адрачэнне ад свайго былога і... застаецца верным сабе, сваёй душы і веры.

Аднак у спектаклі – і гэта стала галоўным пралікам – рэжысёр “не давярае” Аркадзю Куляшову і тонкую канструкцыю паэмы са сваімі законамі разбурае, намагаючыся скласці з яе, бы з дзіцячых кубікаў, драматычнае дзейства, якое мусіць быць наглядным і ўражальным, а атрымліваецца – наіўным і непераканаўчым. Героі адзін за адным б'юцца ў жарсцях аб гумовыя сцены-дошкі (сцэнаграфія Уладзіміра Савіцкага), намагаюцца “па-тэатральнаму” разыгрываць гісторыю апошняй ночы, заклікаючы на дапамогу знешнюю характарнасць. А ў выніку ўсёй гэтай сцэнічнай мітусні так і не скарыстаны галоўны выразны сродак – магутнае паэтычнае слова, акурат на якое і рабіў стаўку аўтар паэмы. З гэтай прычыны і сам Кастусь у выкананні акцёра Генадзя Гаранскага выглядае, хутчэй, істэрычным неўрастэнікам, якога ў большай ступені захлістваюць перажыванні аб заўтрашняй смерці, чым разважанні над уласным жыццём. І з гэтай прычыны сам спектакль так і не ўзнімаецца вышэй за чарговую абстрактна-абагуленую гісторыю пра “цяжкі лёс беларускага народа”...

Чамусьці ўзгадалася выслоўе знакамітай Како Шанэль: “Калі пры нараджэнні ў вас не аказалася крылаў, не замінайце ім вырастаць”. На жаль, у новым спектаклі ТЮГа гэтыя самыя крылы, якія мусілі ўзняць героя, а разам з ім – і нас, гледачоў, так і не “прараслі”...

Крыніца: газета “Культура”

Навіны

Дызайн выдавецкай маркі Крыстафа Плантэна: погляд праз 500 гадоў

1 Чэр 2020

Сёлета святкуецца 500-годдзе знакамітага выдаўца Крыстафа Плантэна, які заснаваў ў XVI ст. тыпаграфію ў Антверпене і паступова ператварыў яе ў адну з лепшых у Еўропе. Ува многіх музеях і бібліятэках свету запланаваны мерапрыемствы, прымеркаваныя да святкавання юбілею друкара. Каб адзначыць юбілейную дату, Нацыянальная бібліятэка Беларусі таксама падрыхтавала шэраг акцый.

Навіны Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі

Да 90-годдзя з дня нараджэння ветэрана Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі В.Н. Дышыневіч

31 Май 2020

Валянціна Нікіфараўна Дышыневіч нарадзілася 31 мая 1930 г. у Омску ў сям'і служачага. Скончыўшы 3 класы пачатковай школы, 10-гадовая Валянціна з бацькамі пераехала ў Гродна па месцы працы бацькі (ён быў лекарам).

Партрэты: гісторыя бібліятэкі ў асобах

111 гадоў Віцебскай вучонай архіўнай камісіі

31 Май 2020

31 мая 1909 г. адбылося адкрыццё і першае пасяджэнне Віцебскай вучонай архіўнай камісіі (ВВАК). Яна стала навуковым, культурным, адукацыйным цэнтрам, вакол якога групавалася мясцовая інтэлігенцыя.

Па старонках беларускага календара

Жыццёвая арыфметыка:  апавяданне “Урок арыфметыкі” Вячаслава Адамчыка

1 Чэр 2020

Вячаслаў Адамчык у сваім поўным светлай настальгіі апавяданні расказвае гісторыю першай падлеткавай улюблёнасці – тым больш пранізлівую, што адбываецца ўсё ў “апошні год вайны”. Гэта апавяданне-ўспамін, сумнае і радаснае адначасна, як любы драбок памяці пра незваротнае і няспраўджанае.

Блог прафесійнага чытача

111